De Hoge Raad heeft een belangrijk oordeel gegeven over de juridische positie van spelers, die geld hebben verloren bij online kansspelaanbieders zonder Nederlandse vergunning. Deze spelers kunnen niet zomaar hun verlies terugvorderen op basis van nietigheid (of vernietigbaarheid) van de overeenkomst.

Geen algeheel verbod

De Hoge Raad verwerpt het argument dat deze overeenkomsten in strijd zijn met de openbare orde of de goede zeden. Nederland kent immers geen algeheel verbod op kansspelen. Het Nederlandse beleid is juist gericht op het reguleren en kanaliseren van het spelaanbod naar legale aanbieders. Dat een aanbieder zonder vergunning opereert, maakt de inhoud van de overeenkomst volgens de Hoge Raad op zichzelf nog niet onaanvaardbaar.

Dat betekent overigens niet dat spelers in alle gevallen met lege handen staan. De Hoge Raad benadrukt dat onder omstandigheden nog steeds een beroep mogelijk is op andere civielrechtelijke grondslagen, zoals dwaling, misleiding of onrechtmatige daad. Of een speler op die manier alsnog recht heeft op schadevergoeding of vernietiging van een overeenkomst, zal per zaak afzonderlijk moeten worden beoordeeld.

Richtinggevend oodeel

Met deze uitspraak geeft de Hoge Raad een belangrijk richtinggevend oordeel voor de vele procedures die momenteel lopen tegen buitenlandse online kansspelaanbieders. Voor spelers betekent dit dat een beroep op de enkele omstandigheid dat een aanbieder zonder Nederlandse vergunning opereerde, niet voldoende is om verloren speelgelden terug te vorderen. Wie alsnog aanspraak wil maken op vergoeding van schade, zal zijn vordering moeten baseren op andere juridische argumenten en de specifieke omstandigheden van het geval moeten aantonen.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

Een burgemeester die een woning wil sluiten vanwege drugsvondsten, moet goed kunnen onderbouwen waarom die maatregel nog noodzakelijk is als er reeds een lange tijd is verstreken sinds de overtreding. Dat blijkt uit een recente uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State over een woning in Breda. De uitspraak toont aan dat tijdsverloop een steeds belangrijkere rol speelt binnen de evenredigheidstoets bij toepassing van artikel 13b van de Opiumwet, beter bekend als de Wet Damocles.

Herstel van openbare orde

De nadruk verschuift steeds meer van een vrijwel automatische toepassing van sluitingsbeleid naar een zwaardere toets op proportionaliteit en actualiteit. Gemeenten kunnen dus niet langer uitsluitend leunen op standaardbeleid of de omvang van de aangetroffen drugs.

De uitspraak onderstreept dat toepassing van artikel 13b Opiumwet maatwerk blijft. Een burgemeester moet niet alleen aantonen dát sprake is van een ernstige overtreding, maar ook waarom een sluiting op het moment van besluitvorming nog daadwerkelijk bijdraagt aan herstel van de openbare orde. Zeker bij fors tijdsverloop wordt die motiveringsplicht steeds zwaarder.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

De Commissie van Beroep van het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (Kifid) vindt dat pas sprake is van grof nalatig handelen als een consument zich bewust is van het feit dat hij slachtoffer dreigt te worden van bankhelpdeskfraude en er toch voor kiest de instructies op te volgen van de persoon die zich voordoet als bankmedewerker. Indien een consument niet grof nalatig heeft gehandeld, moet de bank in beginsel het bedrag aan de consument terugbetalen, zoals de wet voorschrijft (artikel 7:528 BW).

Grove nalatigheid

In deze zaak was veel te doen over de vraag wanneer sprake is van ‘grove nalatigheid’. Banken voerden regelmatig aan dat het delen van codes of het klikken op phishinglinks voldoende was om die kwalificatie aan te nemen. De Commissie van Beroep van Kifid brengt daar nu nuance in aan. Volgens deze uitspraak is van grove nalatigheid pas sprake als de consument zich daadwerkelijk bewust was van het risico op fraude en tóch de instructies van de oplichter opvolgde. Dat is een duidelijke verzwaring van de toets.

Het enkele feit dat een consument veiligheidsregels niet strikt naleeft – bijvoorbeeld door een code te delen – is dus onvoldoende. Juist omdat bankhelpdeskfraude draait om misleiding en manipulatie, ontbreekt die bewuste risicoperceptie vaak.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

Bestuurders van een vennootschap zijn in beginsel niet persoonlijk aansprakelijk voor schulden van die vennootschap. Toch is die bescherming niet onbegrensd, zo blijkt uit een recente uitspraak van de rechtbank Den Haag. Met name bij het innen van voorschotten in financieel zwaar weer kan die persoonlijke aansprakelijkheid eerder om de hoek komen kijken dan van tevoren gedacht.

Beklamel-norm

De Beklamel-norm houdt in dat op het moment dat een bestuurder een onderneming bindt aan een overeenkomst, terwijl hij redelijkerwijs weet dat hij deze overeenkomst niet kan nakomen, deze bestuurder aansprakelijk kan worden gehouden voor de schade.

De norm uit Ontvanger/Roelofsen doet zich voor wanneer een bestuurder zowel de betaling als de verhaalsmogelijkheden frustreert. De eerste vraag was of de bestuurder al bij het aangaan van de overeenkomst had moeten voorzien dat de vennootschap haar verplichtingen niet zou kunnen nakomen. Dat bleek niet het geval. De onderneming draaide op dat moment, had omzet gerealiseerd en had al een groot deel van de werkzaamheden uitgevoerd. Daarmee strandde aansprakelijkheid op basis van de Beklamel-norm voor die fase.

Ook het verwijt dat ontvangen gelden oneigenlijk zouden zijn gebruikt, hield geen stand. Volgens de rechtbank is het niet zo dat betalingen van een opdrachtgever uitsluitend aan dat specifieke project moeten worden besteed. Zeker niet als de onderneming meerdere projecten en algemene kosten heeft. Zonder nadere onderbouwing kon niet worden vastgesteld dat sprake was van onbehoorlijk bestuur.

Kort tijdsbestek

De kern van de zaak lag echter bij de betaling van de zeventiende termijnfactuur. Slechts drie dagen na betaling besloot de bestuurder het faillissement aan te vragen. Dat korte tijdsbestek bleek voor de rechtbank cruciaal. Volgens de rechter moest ervan worden uitgegaan dat de financiële situatie op het moment van factureren al zodanig slecht was dat een faillissement onafwendbaar of op zijn minst zeer waarschijnlijk was. In die omstandigheden had de bestuurder moeten afzien van het laten betalen van een voorschot voor werkzaamheden die vrijwel zeker niet meer uitgevoerd zouden worden.

Hier werd de Beklamel-norm wél geschonden, want de bestuurder wist of had moeten begrijpen dat de vennootschap haar verplichtingen niet meer zou kunnen nakomen. De bestuurder werd daarom aansprakelijk gesteld voor het bedrag van de zeventiende termijnfactuur, ruim 26.000 euro.
De uitspraak laat zien dat bestuurders extra alert moeten zijn in de aanloop naar een mogelijk faillissement. Het innen van voorschotten voor toekomstige prestaties vormt een risico als duidelijk is dat die prestaties waarschijnlijk niet meer geleverd zullen worden. In zo’n situatie kan de stap van ondernemingsrisico naar persoonlijke aansprakelijkheid snel gezet zijn.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

Een regeling met finale kwijting lijkt vaak het sluitstuk van een juridisch geschil. Partijen spreken af dat zij na betaling of nakoming niets meer van elkaar te vorderen hebben, zodat het conflict definitief achter hen ligt. Toch blijkt uit een recente uitspraak van de Raad van Arbitrage in bouwgeschillen dat zo’n bepaling minder absoluut kan zijn dan zij op het eerste gezicht lijkt.     

Onbekende gebreken of oorzaken

Dat was volgens de Raad slechts beperkt het geval. De lekkage bij de garagedeur was op basis van het toenmalige deskundigenrapport wel bekend. Maar de lekkage via de aansluiting tussen vloer en wand van de kelderconstructie niet. Die kwam pas aan bod toen eind 2023 voor het eerst de grondwaterstand boven de constructievloer kwam. Dat in oudere onderzoeken grondwater ooit als theoretische mogelijkheid was genoemd, was volgens de arbiters niet genoeg.

Daarmee toont deze uitspraak aan dat finale kwijting niet automatisch ook geldt voor destijds onbekende gebreken of oorzaken. Bij bouwgeschillen wordt finale kwijting vaak ruim geformuleerd. Toch kan later discussie ontstaan als zich nieuwe schade openbaart die wel verband houdt met dezelfde overeenkomst, maar waarvan de oorzaak bij het sluiten van de regeling nog niet bekend was. Wie volledige duidelijkheid wil, moet daarom goed vastleggen welke klachten, risico’s en mogelijke oorzaken wel en niet onder de regeling vallen. De les van deze uitspraak is helder: finale kwijting klinkt definitief, maar is dat niet altijd. Soms blijkt pas achteraf dat een geschil juridisch toch nog niet helemaal voorbij is.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

Naar aanleiding van een rapport van de Commissie Sociaal Minimum, dat liet zien dat het bestaansminimum in Nederland te laag ligt, is sinds juli 2024 het zogeheten Nulaanbod ingevoerd. Bij een Nulaanbod bieden schuldhulpverlenende organisaties regelingen aan waarbij mensen niets hoeven af te lossen.    

Kamervragen

In een derde van de schuldregelingen wordt inmiddels een Nulaanbod gedaan, omdat het vrij te laten bedrag hoger is dan het inkomen. Tweede Kamerlid Don Ceder van ChristenUnie heeft hierover onlangs Kamervragen gesteld aan de staatssecretaris Participatie en Integratie en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.
Hij wil onder andere graag weten van de staatssecretarissen:

• hoe het kabinet aankijkt tegen de rechtmatigheid van het Nulaanbod;
• hoe het Nulaanbod zich verhoudt tot de wettelijke 5%-regeling bij de beslagvrije voet;
• of het klopt dat inmiddels ongeveer een derde van de nieuwe schuldregelingen een Nulaanbod bevat;
• en of het structureel toepassen van het Nulaanbod kan leiden tot een disbalans tussen schuldenaren en schuldeisers.

Ook vraagt Ceder aandacht voor recente rechterlijke uitspraken waarin dwangakkoorden met een Nulaanbod zijn afgewezen, mede omdat in de wettelijke schuldsanering (Wsnp) betere waarborgen zijn voor een hogere afdracht door de schuldenaren aan de schuldeisers dan bij het Nulaanbod in het minnelijk traject. De beantwoording van deze Kamervragen biedt mogelijk meer duidelijkheid of het kabinet aanleiding ziet om het beleid rond het Nulaanbod bij te stellen. Zeker is wel dat het Nulaanbod inmiddels meer is dan een technische rekensom: het wordt steeds meer een principiële discussie over de kern van het Nederlandse schuldhulpstelsel.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

De Hoge Raad heeft onlangs een belangrijke uitspraak gedaan over de verrekeningsbevoegdheid bij verjaarde vorderingen. In twee arresten oordeelde de Hoge Raad dat een verjaarde vordering níet kan worden verrekend met een schuld die pas ná voltooiing van die verjaring is ontstaan.   

Afdwingen

Volgens de raad is het moment waarop de schuld ontstaat waarmee wordt verrekend doorslaggevend. Is die schuld pas ontstaan ná het intreden van de verjaring van de tegenvordering, dan ontbreekt de verrekeningsbevoegdheid. In dat geval moet degene die zich op verrekening beroept, ook bevoegd zijn om de betaling van zijn vordering af te dwingen. Bij een verjaarde vordering is dat nu juist niet het geval.
De Hoge Raad stelt dat artikel  6:131 BW met name is bedoeld voor situaties waarin partijen over en weer al vorderingen op elkaar hadden vóórdat verjaring intreedt. Degene die bevoegd is tot verrekening, zal zich vaak al als bevrijd beschouwen en pas later tot verrekening overgaan. Het zou onredelijk zijn als die mogelijkheid door tijdsverloop verloren zou gaan. Maar die bescherming strekt niet verder dan dat.

Samenvattend:

– Een verjaarde vordering kan alleen worden verrekend met een schuld die vóór of uiterlijk op het moment van verjaring is ontstaan.
– Doorlopende rechtsverhoudingen, zoals duurovereenkomsten, rechtvaardigen geen automatische verruiming van de verrekeningsbevoegdheid.
– Een algemeen beroep op artikel 6:131 BW volstaat niet: er moet altijd worden gekeken naar het ontstaan van de schuld waarmee wordt verrekend.

Met deze uitspraak brengt de Hoge Raad het samenspel tussen artikel 6:127 en 6:131 BW scherp in beeld. Verrekening blijft mogelijk na verjaring, maar alleen binnen de grenzen van een reeds bestaande bevoegdheid. Voor schuldeisers én schuldenaren is dit arrest een duidelijke waarschuwing: wie te lang wacht, kan zijn vordering niet alsnog ‘redden’ via verrekening met later ontstane verplichtingen.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

De Rechtbank Noord-Holland heeft een Regional Director van de Nederlandse vestiging van een internationaal datacenter een billijke vergoeding van 128.500 euro toegekend. De man had een vergoeding van 1,7 miljoen euro geëist. De directeur werd na een melding van grensoverschrijdend gedrag en aanvullend onderzoek van zijn werkgever onterecht op staande voet ontslagen. De rechter houdt in zijn oordeel rekening met het feit dat niet kan worden uitgesloten dat de melding van grensoverschrijdend gedrag uiteindelijk (ook bij zorgvuldig handelen van het datacenter) tot een onoverbrugbaar verschil van inzicht over de wijze van leidinggeven door de directeur had geleid.  

Geen gespreksverslagen

De directeur laat het daar niet bij zitten en stapt naar de rechter. Die vernietigt het ontslag op staande voet. De rechter komt tot dit oordeel omdat zijn werkgever niet glashard kan bewijzen dat de directeur zich structureel grensoverschrijdend heeft gedragen en misbruik heeft gemaakt van zijn positie. De verklaringen van de werknemers zijn volgens de rechter niet feitelijk genoeg van aard en bevatten te veel algemeenheden. Er zijn geen gespreksverslagen gemaakt en niet alle medewerkers wilden een handtekening onder hun verklaring zetten.

De kantonrechter vindt dat het datacenter ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door zonder voldoende feitelijke onderbouwing de directeur ontslag op staande voet aan te zeggen. Dit heeft ertoe geleid dat de arbeidsverhoudingen inmiddels ernstig en blijvend zijn verstoord.

Onvoldoende zelfinzicht

Desondanks kent de rechter ‘slechts’ een billijke vergoeding van 128.500 euro toe en niet de gevorderde vergoeding van 1.700.000 euro Hierbij speelt een rol dat moeilijk voorstelbaar is dat de door vrijwel alle gehoorde medewerkers omschreven dominante stijl van leidinggeven van de directeur volkomen uit de lucht is gegrepen. Omdat de directeur in een reactie enkel aangeeft dat hij zich ‘daarin niet herkent’, geeft hij ruimte aan de indruk dat hij op dit punt onvoldoende blijk geeft van zelfinzicht. De kantonrechter vindt dat de directeur met een billijke vergoeding van 128.500 euro voldoende wordt gecompenseerd. Daarnaast is dit bedrag waarschijnlijk hoog genoeg om ervoor te zorgen dat het datacenter in de toekomst niet vaker arbeidsovereenkomsten op ernstig verwijtbare wijze laat eindigen.

Het belang van de huurder om zijn woning te behouden is evident, maar weegt volgens de kantonrechter minder zwaar dan het belang van de verhuurder om andere bewoners ongestoord woongenot te bieden.
Deze uitspraak maakt duidelijk dat structureel wietgebruik in een huurwoning niet wenselijk is. Wie dagelijks wiet rookt en daarmee aantoonbaar overlast veroorzaakt, handelt in strijd met goed huurderschap. Dit kan uiteindelijk dus leiden tot ontbinding van de huurovereenkomst.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.

Wie een appartement koopt, vertrouwt op de notariële akte. Daarin staat precies wat je krijgt: het appartement, een berging en vaak ook een parkeerplaats. Maar wat als die parkeerplaats al jarenlang door een buurman wordt gebruikt? Het Gerechtshof Den Haag boog zich onlangs over zo’n conflict en kwam tot een verrassende uitkomst: de buurman werd in het gelijkgesteld, ondanks de akte van levering.

Bevrijdende verjaring

De nieuwe bewoner is het niet eens met deze uitspraak en gaat in hoger beroep. Ook bij het Gerechtshof vangt hij echter bot. Volgens het Gerechtshof kon de nieuwe bewoner ook onvoldoende onderbouwen dat de buurman zich niet als eigenaar van de parkeerplaats had gedragen. De nieuwe bewoner vond ook dat het beroep van de buurman op bevrijdende verjaring naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid, onaanvaardbaar was. Dit omdat hij nu eigenaar is van twee parkeerplaatsen. Het hof verwierp ook deze stelling, omdat de wet voorschrijft dat verkrijgende verjaring ambtshalve moet worden toegepast en de buurman hier geen afstand van kan doen.

Het Gerechtshof bekrachtigt het vonnis van de rechtbank en veroordeelde de nieuwe bewoner in de proceskosten van het hoger beroep, wat neerkwam op een totaalbedrag van 2.955,- euro. Het hof moedigt de partijen tegelijkertijd aan om alsnog tot een oplossing te komen, mogelijk met medewerking van de VvE, zodat de nieuwe bewoner alsnog een parkeerplaats kan verkrijgen.

Meer weten over dit onderwerp? Neem dan contact op met RechtNet Advocaten via info@rechtnet.nl of bel naar 073 – 615 43 11.