Waar bent u naar op zoek?

RechtNet Advocaten

Tag Archives: verhuiskosten

De Hoge Raad heeft in haar arrest van 22 april 2016 bepaald dat de bijdrage in de verhuiskosten bij een renovatie (artikel 7:220 Burgerlijk Wetboek) van dwingend recht is. [1] Dit heeft als gevolg dat een verhuurder verplicht is een minimumbedrag aan verhuiskosten bij te dragen. Partijen kunnen hiervan niet afwijken met een overeenkomst, ongeacht of het initiatief van de renovatie bij de huurder of verhuurder ligt!

Verhuiskosten bij een renovatie

Op grond van artikel 7:220, eerste lid BW dient de huurder de gelegenheid te geven aan de verhuurder om gedurende de huurtijd dringende werkzaamheden aan het gehuurde uit te voeren. De huurder kan hierbij mogelijk aanspraak maken op een (tijdelijke) vermindering van de huurprijs. Daarnaast kan de huurder ook over gaan tot ontbinding van de huurovereenkomst en het vorderen van schadevergoeding.

Indien verhuizing van de huurder van woonruimte noodzakelijk is om de renovatie uit te kunnen voeren aan de gehuurde woonruimte, is de verhuurder verplicht om bij te dragen in de kosten van de verhuizing van de huurder (art. 7:220, vijfde lid BW). Deze verhuiskosten worden vastgesteld aan de hand van een ministeriële regeling. De minimumbijdrage is op dit moment € 5.892,00 per huurder. Enerzijds betreft dit goed nieuws voor de huurder. Anderzijds zal dit tot gevolg hebben dat renovaties door een verhuurder minder vaak of goedkoper zullen worden uitgevoerd. De kosten voor een verhuurder lopen immers op.

Contradictie met de lagere rechtspraak en wetgever

Tot op heden waren er in de lagere rechtspraak meerdere uitspraken omtrent deze problematiek. Hieruit kon kon worden opgemaakt, dat de bijdrage in de verhuiskosten regelend recht betrof. Dit had als gevolg, dat het partijen was toegestaan om van de verplichte bijdrage af te kunnen wijken. Ook de wetgever lijkt dit bij de wetswijziging, waarbij de bijdrage in de verhuiskosten in de wet is opgenomen, voor ogen te hebben gehad. De wetgever heeft de toegevoegde artikelen namelijk niet opgenomen in artikel 7:242 BW. Ondanks dat hierin alle dwingendrechtelijke bepalingen zijn opgenomen.

Beantwoording prejudiciële vragen over een bijdrage in de verhuiskosten

Gelet op het voorgaande is het arrest van de Hoge Raad – op zijn zachtst gezegd – opmerkelijk te noemen. Op prejudiciële vragen van de kantonrechter te Nijmegen overweegt de Hoge Raad namelijk dat de bijdrage in de verhuiskosten afstamt uit de sociale huur. Dit betrof reeds dwingend recht. Aan de hand van de laatste wetswijziging is de bijdrage in de verhuiskosten beschikbaar geworden voor alle huurders. Hierbij bestond geen oogmerk om het dwingendrechtelijke karakter te wijzigen in regelend recht.

RechtNet Advocaten: neem contact op voor gratis advies!

Het voorgaande heeft als gevolg dat de verhuurder bij het voorstel voor renovatie aan de huurder niet mag afwijken van de verplichte bijdrage in de verhuiskosten. Indien de verhuurder dit toch doet, kan RechtNet Advocaten de verplichte bijdrage in de verhuiskosten alsnog voor u incasseren op basis van het ‘No Win, No Fee’-principe.

Indien u vragen heeft naar aanleiding van dit bericht ‘Verhuiskosten bij een renovatie’ of over het incasseren van de verplichte bijdrage in de verhuiskosten, neem dan vrijblijvend contact op met één van de ervaren huurrecht advocaten van RechtNet Advocaten. U kunt RechtNet Advocaten bereiken op telefoonnummer 073 – 615 43 11 of via het e-mailadres info@rechtnet.nl

mr. Casimir Vink

 

[1] HR 22 april 2016 (ECLI:NL:HR:2016:726).

Op 4 december 2012 heeft het Gerechtshof te Amsterdam zich uitgelaten over een vergoeding voor een huurder in verband met een verhuizing bij een renovatie (LJN: BZ1999). De situatie was hierbij als volgt. Huurder huurde met ingang van 2 juni 1990 een woning van Woningcomplex 40. Verhuurder heeft besloten om de woningen van dit complex te renoveren. Deze werkzaamheden zouden bewoond worden uitgevoerd, hetgeen inhoudt dat de bewoners in de woningen zouden kunnen blijven, doch wel enige hinder zouden kunnen ondervinden. Ter compensatie heeft de verhuurder geen huurverhoging doorgevoerd en kregen de bewoners elk een vergoeding ad € 500.

Tijdens de werkzaamheden zijn echter bepaalde voorzieningen van de woningen dusdanig aangetast, dat normaal gebruik niet meer mogelijk was. Verhuurder heeft hierbij enkele gebruikswoningen, om niet, ter beschikking gesteld, waar de huurders konden verblijven gedurende werkzaamheden aan deze voorzieningen. Huurder heeft echter vrijwillig ervoor gekozen om een andere woning van verhuurder te gaan huren ten tijde van de renovatie. Desondanks meent huurder, net als de huurders die in het wooncomplex zijn verbleven, recht te hebben op een vergoeding op grond van artikel 11g van het Besluit Beheer Sociale Huursector. Het betreft hier een vergoeding voor huurders die moeten verhuizen als gevolg van renovatie.

De kantonrechter heeft in eerste aanleg aangevoerd dat de huurder geen recht heeft op deze vergoeding, nu de huurder er vrijwillig voor heeft gekozen om tijdig naar een andere huurwoning te verhuizen. Het Hof deelt het oordeel van de kantonrechter. Huurder heeft er zelf gekozen om te verhuizen. Huurder had er echter ook voor kunnen kiezen om in de woning te blijven; de onderhoudstoestand was immers niet dusdanig slecht dat verhuizing noodzakelijk was. Dat verhuizing in een later stadium, na vaststelling van meer ingrijpende werkzaamheden, alsnog noodzakelijk is gebleken, doet hier niets aan af. Daarnaast is er geen sprake van ongelijke behandeling ten opzichte van huurders die wel in het wooncomplex zijn gebleven en als gevolg wel noodzakelijk dienden te verhuizen, daar huurder zijn keuze reeds voorafgaand aan de renovatie heeft gemaakt en op dat moment niet op de hoogte was van deze meer ingrijpende werkzaamheden. De vordering van huurder wordt derhalve afgewezen.