Het Gerechtshof Den Haag gaf in een uitspraak onlangs antwoord op de vraag wanneer wettelijke vakantiedagen vervallen dan wel verjaren.

Conflict over genoten vakantiedagen

In deze zaak gaat het om een werknemer die al sinds 2005 in dienst is van een advocatenkantoor. In die jaren heeft de werknemer 265,5 vakantiedagen opgebouwd, maar niet opgenomen. In 2018 ontstaat een conflict tussen werkgever en werknemer over het aantal genoten vakantiedagen. Dit escaleert zodanig dat de werkgever naar de kantonrechter stapt en verzoekt om de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werknemer vordert daarbij uitbetaling van alle opgebouwde, maar niet-genoten vakantiedagen. De kantonrechter gaat daar voor een deel in mee en veroordeelt de werkgever tot betaling van 22 vakantiedagen.

Werknemer vordert uitbetaling

Daarop gaat de werknemer in hoger beroep en vordert uitbetaling van de overige vakantiedagen. De werkgever stelt zich op het standpunt dat deze vakantiedagen zijn vervallen dan wel verjaard en de werknemer dus geen aanspraak kan maken op een vergoeding terzake van deze vakantiedagen. Op grond van artikel 7:640a BW vervalt de aanspraak op de wettelijke vakantiedagen zes maanden na de laatste dag van het kalenderjaar waarin zij zijn opgebouwd, tenzij de werknemer tot aan dat tijdstip redelijkerwijs niet in staat is geweest vakantie op te nemen. Daarnaast bepaalt artikel 7:642 BW dat onverminderd artikel 7:640a BW een rechtsvordering tot toekenning van vakantie verjaart door verloop van vijf jaren na de laatste dag van het kalenderjaar waarin de vakantiedagen zijn opgebouwd.

Vragen? Neem contact met ons op

In deze zaak draaide het om een consument die online een product had besteld bij bol.com. De consument is niet tevreden over het product en stelt dat hij het vervolgens retour heeft gestuurd. Maar dit moet dan echter wel gebeuren binnen de afgesproken termijnen die zijn vermeld in de koopovereenkomst. Aan deze termijnen wordt in dit geval niet voldaan.

Ontbindingsrecht

Om van zijn ontbindingsrecht gebruik te kunnen maken moet de consument binnen dertig dagen na levering van het product aan bol.com laten dat hij de overeenkomst wil ontbinden. Dit kan bijvoorbeeld door op zijn account bij bol.com de retournering aan te melden. Vervolgens dient hij daarna binnen twee weken het product terug te sturen.

Retourneringsbewijs

De consument voert in dit geval als verweer aan dat hij het product retour heeft gestuurd via een supermarkt, maar dat hij geen retourneringsbewijs heeft ontvangen. Maar het is echter aan de consument om te bewijzen dat hij de retournering tijdig heeft aangemeld en het product heeft teruggestuurd. In dit geval heeft de consument volgens de kantonrechter niet aangetoond dat hij de retournering tijdig heeft aangemeld en ook niet dat hij het product tijdig heeft teruggezonden.  

Vragen? Neem contact met ons op

De toerist annuleerde zijn vakantie in juli 2020 een dag voor de geplande aankomst. Hij gaf als reden aan dat Noord-Holland een risicogebied was op dat moment en dat hij een cruciaal beroep heeft. Het vakantiepark liet de toerist daarop weten dat zijn verblijf niet kon worden omgeboekt op basis van de algemene voorwaarden. De reis kon wel worden geannuleerd door de toerist, maar die krijgt zijn geld niet terug.

Stap naar kantonrechter

De vakantieboeker is het hiermee niet eens en begint een zaak bij de kantonrechter. Daarin vordert hij terugbetaling van zijn reissom. Hij geeft aan dat op het moment van boeken niet voorzienbaar was dat hij na zijn verblijf 14 dagen in quarantaine zou moeten. Ook was het vanwege de ingestelde maatregelen niet mogelijk voor hem om naar het vakantiepark af te reizen. Daarnaast stelt de Duitse toerist dat de algemene voorwaarden van het vakantiepark in dit geval in strijd zijn met de redelijkheid en billijkheid en dat sprake is van overmacht en onvoorziene omstandigheden.

Voor eigen rekening en risico

In haar verweer bij de kantonrechter geeft het vakantiepark aan dat zij door de annulering zo kort van tevoren niet meer de kans heeft gehad om het vakantieverblijf aan een andere gast te verhuren. Ook stelt het vakantiepark dat de toerist voor eigen rekening en risico een vakantie heeft geboekt tijdens de Corona-pandemie. Hij heeft bovendien ingestemd met de reserverings- en annuleringsvoorwaarden. Het vakantiepark betaalt zelf ook huur aan de eigenaren van de vakantiewoningen op haar terrein. Hierdoor hebben de ondernemers niet alleen te maken met gederfde omzet, maar ook met extra kosten als zij de toerist een vergoeding moet betalen voor het annuleren.  

Vragen? Neem contact met ons op

Een openbaar vervoerbedrijf in Rotterdam waarvan de medewerkers tevens actief zijn als Buitengewoon Opsporingsambtenaar (BOA) hanteerde lange tijd een tatoeage beleid. Daardoor was het deze werknemers verboden om hun tatoeages zichtbaar te hebben tijdens de uitvoering van hun dienst in uniform. Volgens het vervoersbedrijf kan dit afbreuk doen aan het gezag dat een BOA dient uit te stralen. Medewerkers van het vervoersbedrijf die dienst hebben in burgerkleding hoefden tatoeages volgens het beleid echter niet te bedekken. Van hen wordt verwacht dat zij zo onopvallend mogelijk opgaan in de reizende menigte.

Grenzen

Een medewerker van het openbaar vervoersbedrijf die het hier niet mee eens is met het tatoeage beleid, start een zaak bij de kantonrechter. Daarbij geeft de medewerker aan dat het tatoeage beleid van zijn werkgever niet uitvoerbaar is omdat dit in strijd is met het wettelijk instructierecht van de werkgever en het wettelijk grondrecht van eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van de werknemer. De kantonrechter oordeelde in eerste instantie dat er wel grenzen zitten aan het recht om regels te stellen aan tatoeages en andere lichaamsversieringen, maar dat het tatoeage beleid van het openbaar vervoersbedrijf deze grenzen niet overschrijdt.

Hoger beroep

De vakorganisatie van het openbaar vervoersbedrijf is het niet eens met deze uitspraak van de kantonrechter en gaat daarom in hoger beroep. De vakorganisatie wil dat het tatoeage beleid van tafel gaat. Het Gerechtshof stelt de vakorganisatie in het gelijk en oordeelt dat  het tatoeage beleid, onder meer vanwege de huidige maatschappelijke opvattingen, geen stand kan houden.  

Vragen? Neem contact met ons op

Een dergelijke zaak speelde recent In een procedure bij het Gerechtshof Amsterdam. Het Hof oordeelde dat de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam een verkeerde maatstaf had toegepast bij het beslissen omtrent de verlening van verlof tot het leggen van beslag.

Werkzaamheden niet goed uitgevoerd

Wat was er aan de hand? Een woningcorporatie heeft enkele jaren eerder een overeenkomst gesloten met een isolatiebedrijf voor het uitvoeren van isolatiewerkzaamheden aan ongeveer duizend huurwoningen van de woningcorporatie. Later wordt ook nog een aanvullende overeenkomst gesloten waarbij wordt afgesproken dat het bedrijf ook dakisolatiewerkzaamheden gaat uitvoeren. Bij een latere controle stelt de woningcorporatie echter vast dat het isolatiebedrijf haar werkzaamheden niet goed heeft uitgevoerd. Bij tientallen woningen blijkende daken onvolledig te zijn geïsoleerd en is er te weinig isolatiemateriaal aangebracht, waarvoor wel is betaald. Het isolatiebedrijf stelt dat de werkzaamheden volgens de opleverrapportages wel deugdelijk zijn uitgevoerd en dat het niet de bedoeling was dat alle zolders volledig geïsoleerd zouden worden. Bovendien zijn er tijdens de projectperiode en tijdens de oplevering geen gebreken gemeld, waardoor het isolatiebedrijf zich niet meer aansprakelijk voelt voor eventuele schade.

Deugdelijk

De woningcorporatie verzoekt de voorzieningenrechter vervolgens om conservatoir beslag te leggen bij het isolatiebedrijf. Naast het verzoekschrift wordt hierbij door de woningcorporatie ook de dagvaarding én conclusie van antwoord in het geschil overlegd aan de voorzieningenrechter. Daarin staan niet alleen de eisen en standpunten van de schuldeiser, maar ook de verweren en de eis in reconventie van de verwerende partij. Dit blijkt teveel informatie voor de voorzieningenrechter. Die oordeelt dat de standpunten van beide partijen pal tegenover elkaar staan en dat zij niet kan bepalen wie gelijk heeft. Hierdoor kan volgens de voorzieningenrechter ook niet worden vastgesteld of het verzoek tot conservatoir beslag van de schuldeiser summier deugdelijk is. Daarom wordt het verzoek afgewezen.  

Vragen? Neem contact met ons op

De vraag wie de ontstane schade door politie-invallen moet betalen, stond centraal in de zaak Staat/Wherestad. Daarbij ging het om twee politie-invallen in huurwoningen van Wherestad waarbij voor enkele duizenden euro’s schade wordt veroorzaakt door de politie. Bij de invallen werd een hoeveelheid drugs gevonden.

Schadevergoeding geëist

Verhuurder Wherestad heeft vervolgens bij de Staat schadevergoeding geëist. De kantonrechter en het hof oordeelden in deze zaak dat de schade aan het pand buiten het normale maatschappelijk risico valt, zodat de Staat in beginsel schadeplichtig is. Doordat de verhuurder geen verwijt kan worden gemaakt voor het gedrag van de huurder, vinden de kantonrechter en het hof het niet billijk dat de verhuurder toch zou opdraaien voor de schade van de invallen.

In cassatie

De Staat heeft moeite met de toepassing van de billijkheidscorrectie van het hof en gaat daarom in cassatie bij de hoge raad. Volgens de Staat wordt de toerekeningsregel van art. 6:101 lid 2 BW in feite buitenspel gezet met deze uitspraak. 

Deze regel luidt als volgt:
‘Betreft de vergoedingsplicht schade, toegebracht aan een zaak die een derde voor de benadeelde in zijn macht had, dan worden bij toepassing van het vorige lid omstandigheden die aan de derde toegerekend kunnen worden, toegerekend aan de benadeelde.’  

Vragen? Neem contact met ons op

Wat is er aan de hand? Een medewerkster van een fasfoodketen zit al enkele maanden ziek thuis en geeft geen gehoor aan de oproep van haar werkgever om aangepaste werkzaamheden te verrichten. Dit terwijl de bedrijfsarts vindt dat dit wel mogelijk is. Na een mailwisseling met de medewerkster kondigt de fastfoodketen een loonsanctie aan.

Twee keer gesommeerd

De medewerkster wordt nog twee keer gesommeerd om het werk te hervatten, maar geeft hieraan geen gehoor. De fastfoodketen besluit daarop om het loon van de medewerkster niet uit te betalen. Een week later volgt opnieuw een waarschuwing en geeft de fastfoodketen aan dat het gevolgen kan hebben voor de functie en het dienstverband als de medewerkster blijft weigeren om reïntegratiewerkzaamheden te gaan verrichten. De medewerkster reageert per mail op de sommaties, maar hervat de werkzaamheden niet. Zes dagen later wordt ze door de fastfoodketen op staande voet ontslagen.

Onrechtmatig

De medewerkster start daarop een zaak bij de kantonrechter, omdat zij vindt dat haar ontslag onrechtmatig is. De kantonrechter stelt dat het ontslag op staande voet terecht is gegeven. Daarop gaat de medewerkster in hoger beroep bij het Gerechtshof. Dit oordeelt dat een ontslag op staande voet een uiterst middel dient te zijn en dat een werkgever daarvan met terughoudendheid gebruik dient te maken. Uitgangspunt van de wet is volgens het hof dat een zieke werknemer bescherming verdient. Het verlies van het recht op loon is al een heel zware sanctie. Dat moet niet daar bovenop ook nog eens leiden tot verlies van de baan.  

Vragen? Neem contact met ons op

De rechtbank Rotterdam moest onlangs oordelen over een zaak waarin een schoonmaakbedrijf een ex-werknemer beschuldigde van onrechtmatig handelen. De medewerker was na een dienstverband van ruim twee jaar met wederzijds goedvinden uit dienst getreden bij het schoonmaakbedrijf. In de arbeidsovereenkomst was geen concurrentie- of relatiebeding opgenomen.

Vertrouwelijke informatie

Na het vertrek van de werknemer zegt één van de klanten van het schoonmaakbedrijf drie lopende contracten op. Hiermee gaat een aanzienlijk deel van de omzet van het bedrijf verloren. Deze klant sluit vervolgens nieuwe overeenkomsten met het nieuw opgerichte bedrijf van de ex-werknemer van het schoonmaakbedrijf. Het schoonmaakbedrijf stapt daarop naar de rechter en stelt dat de ex-medewerker onrechtmatig heeft gehandeld. Volgens het schoonmaakbedrijf heeft hij de desbetreffende klant nog tijdens zijn dienstverband actief hebben benaderd om met hem in zee te gaan. De contracten met desbetreffende klant werden direct opgezegd nadat de ex-medewerker uit dienst was getreden. Bovendien zou de werknemer volgens zijn ex-werkgever op stelselmatige en substantiële wijze gebruik hebben gemaakt van vertrouwelijke informatie van het schoonmaakbedrijf.

Bewijs leveren voor onrechtmatige concurrentie

De ex-werknemer verklaarde daarentegen dat hij zelf was benaderd door de desbetreffende klant, omdat zij ontevreden waren over het schoonmaakbedrijf. Ook is er volgens hem geen sprake van een duurzame relatie tussen het schoonmaakbedrijf en desbetreffende klant, omdat zij pas drie jaar met elkaar samenwerkten. De rechtbank Rotterdam geeft het schoonmaakbedrijf vervolgens de opdracht om te bewijzen dat er sprake is van onrechtmatige concurrentie door haar ex-werknemer. Het lukt het schoonmaakbedrijf niet om dit bewijs te leveren, waardoor de rechter de vordering afwijst.  

Vragen? Neem contact met ons op

De saunaclub heeft bij ING een betaalrekening en daarnaast een overeenkomst ‘verpakt afstorten’, waarmee contant geld kan worden gestort bij de bank. Uit eigen onderzoek van ING blijkt dat de saunaclub in een jaar in totaal bijna vijf miljoen euro aan contant geld heeft gestort en circa één miljoen aan pintransacties. De bank vindt bovendien dat de leiding van de saunaclub onvoldoende gegevens heeft aangeleverd om de herkomst van deze gelden te kunnen achterhalen. Hierdoor kan ING niet kan garanderen dat haar rekeningen niet worden gebruikt voor witwassen. De bank laat de klant daarom weten dat zij de relatie met de saunaclub wil beëindigen.

Contant geld storten

Een aantal rechtszaken volgt, waarbij de saunaclub eist dat ING zowel de betaalrekening als de overeenkomst om contant geld te storten herstelt. Maar de bank is van mening dat zij allebei de diensten niet meer hoeft aan te bieden aan de saunaclub.

Betaalrekening aanhouden

De rechtbank wijst de eisen van de saunaclub af, maar het Gerechtshof haalt een streep door dit vonnis en oordeelt dat ING de saunaclub in staat moet stellen om een betaalrekening aan te houden. De overeenkomst ‘verpakt afstorten’ hoeft ING van het hof niet te herstellen. Het hof heeft het belang van ING in deze zaak afgewogen tegen het belang van de saunaclub en is tot de conclusie gekomen dat tussen deze belangen onevenredigheid bestaat. Maar het belang van ING staat volgens het hof in dit geval niet in de weg tot een verplichting om een betaalrekening aan te bieden aan de saunaclub. Volgens het hof hebben banken contractsvrijheid, maar is dit recht niet onbegrensd. Zij stelt dat banken op grond van hun maatschappelijke positie ook ten aanzien van niet-consumenten (zoals bedrijven), verplicht zijn om een betaalrekening aan te bieden. Het hof stelt bovendien dat het zonder betaalrekening vrijwel onmogelijk is om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en om een bedrijf te exploiteren.  

Vragen? Neem contact met ons op

De vrouw werkte als sectormanager voor een stichting in de gehandicaptenzorg, maar wordt bij een reorganisatie per 1 juli 2017 boventallig verklaard en vrijgesteld van werkzaamheden. In oktober 2017 meldt de werkneemster zich ziek. De bedrijfsarts denkt in eerste instantie dat de klachten van de werkneemster terug te voeren zijn op de ontstane situatie. Later verandert hij van gedachten en oordeelt hij alsnog dat er sprake is van ziekte.

Ontbinding arbeidsovereenkomst

Tegelijkertijd lopen de spanningen tussen de medewerkster en de zorginstelling op. Dit leidt uiteindelijk tot een ontbinding van de arbeidsovereenkomst door de kantonrechter met ingang van 1 juli 2019. Wel speelt er nog een geschil over de uitbetaling van 55 niet genoten wettelijke vakantiedagen over 2016, 2017 en 2018. Volgens de zorginstelling zijn deze vakantiedagen vervallen, omdat de medewerkster deze dagen niet voor 1 juli 2019 heeft opgenomen.

Vervaltermijn van wettelijke vakantiedagen

De kantonrechter wijst de vordering van de werkneemster tot uitbetaling van de vakantiedagen om die reden af, maar de werkneemster gaat hiertegen in hoger beroep bij het gerechtshof. Bij de beoordeling door het Gerechtshof speelt mee dat het Europese Hof van Justitie in 2018 heeft bepaald dat werkgevers geen beroep kunnen doen op de vervaltermijn van wettelijke vakantiedagen indien medewerkers niet nauwkeurig en tijdig zijn geïnformeerd dat zij hun recht op vakantie verliezen als de vakantiedagen niet binnen de vervaltermijn worden opgenomen. Die regels heeft het Gerechtshof in deze zaak ook toegepast.  

Vragen? Neem contact met ons op